partnerstwo. czym jest? traktowaniem kogos na rowni z soba? na pewno jest to teraz bardzo popularne slowo. prawie jak empatia czy asertywnosc. na wiekszosci portali i w prawie kazdej "kobiecej" prasie znajdziemy porady jak stworzyc partnerski zwiazek. mozecie zastosowac kazda ze znalezionych tam 2000 rad i na niewiele wam sie to zda. dlaczego? dlatego, ze emancypacja nam nosem i bokiem wyszla.
   rownouprawnienie. czym jest? sa to wywalczone w pocie czola i skwierczeniu stanikow rowne prawa dla obu plci. dzieki temu mozemy pracowac. mozemy nosic spodnie. mozemy pracowac na kierowniczych stanowiskach i zarabiac wiecej od mezczyzn. mozemy sie ksztalcic. mozemy zadecydowac kto zostanie naszym prezydentem. ale to tylko prawa. nie ma "rownoobowiazkowienia" (czy "rownoobowiazania" jak wolicie). ok, ktos powie, ze mamy prawo do nie sprzatania, nie gotowania, nie wychowywania dzieci. tylko kto to za nas zrobi?
   nie zdazylam jeszcze przezyc nawet cwierc stulecia. moj ojciec zbliza sie do magicznej polowy. nie ma pojecia o kuchni. potrafi usmazyc jajecznice oraz obsluzyc mikrofalowke i odgrzac sobie cos wczesniej przygotowanego przez nas (mnie i matke). raczej sie nie wtraca do kuchni i wierzy nam na slowo jesli twierdzimy, ze musi byc w niej tyle przypraw ile mowimy bo tak na prawde nie wie, ktorej do czego sie uzywa.
   moj dziadek potrafi ze zdziwieniem spytac dlaczego urwal sie benben od pralki, przeciez wcale tak duzo nie pierze. no jasne, gacie wypraly mu sie same. gdy babcia wyjezdzala na dzialke a on zostawal w warszawie to mial przygotowane w lodowce potrawy oznaczone numerkami. osobno mial instrukcie do kazdej- kiedy ma zjesc i w jaki sposob odgrzac, krok po kroku. a i tak nie wiedzial, ze taki kapusniak sam sie nie pomiesza. najczesciej konczylo sie na obiadach u nas.
   mojemu pradziadkowi babcia przynosila kapcie i gazete jak tylko wracal z pracy i rzucala sie do wykanczania obiadu. pradziadek czytajac kolumne sportowa oczekiwal na posilek a w trakcie jedzenia narzekal na jakosc potraw.
   prababcia miala najlatwiej. nie musiala pracowac, na jej glowie bylo tylko dbanie o dom za pieniadze zarobione przez pradziadka.
babcia poszla bardzo wczesnie na emeryture, jako ze byla przedszkolanka.
moja matka ma 46 lat i od poniedzialku do srody pracuje od 8 do 19 a w czwartki i piatki od 12 do 22.
   wyobrazcie sobie drogie kobitki, ze wracacie styrane do domu a tam czeka na was pyszny obiad, umyte dzieciaki, dom lsniacy czystoscia. wam pozostaje tylko wlozyc naczynia do zmywarki i nacisnac przycisk. ah, to maz wczesniej skonczyl prace i zamiast zalec na kanapie z pilotem w reku czy przed komputerem z padem w dloni zrobil to, co zrobic trzeba bo samo jakos nie chce.
   fajnie, prawda? chcialoby sie...
   dupa kochane panie, dupa. szanownemu panu mezu nie przyjdzie do glowy, ze psie klaki z podlogi same nie znikna a jedzenie samo do gara nie wejdzie. dlaczego ma mu cos takiego wpasc do mozgownicy? przeciez od dziecka bylo tak, ze te czynnosci robily sie same. no, moze matka troche im pomagala... argument, ze teraz kobiety wiecej pracuja? bez przesady... przeciez to nie zajmuje dlugo czasu, szast prast i po robocie. jego mama uwijala sie zanim zdazyl ze szkoly wrocic.
   czy dacie rade zmienic poglad waszego partnera? czy uda wam sie wprowadzic prawdziwie rowny podzial obowiazkow? czy jest to realne bez okrzykow "oh, jak cudownie, ze umyles te okna, ja taka mala i slaba... sama nie dalabym rady"? calkiem prawdopodobne, ze polegniecie w tej walce. chyba, ze wasz mezczyzna jest naprawde inteligentny a wy potraficie na spokojnie i logicznie przedstawic swoje argumenty, czyli innymi slowy, otworzyc mu oczy na szara rzeczywistosc i sprawic zeby nie tylko spojzal ale tez zobaczyl. wszystko byloby tak cudownie proste gdyby tylko ich matka, babka czy ciotka wychowala go inaczej. pokazala mu, ze trzeba nie tylko pomagac od swieta ale zwyczajnie zajmowac sie domem na rowni z kobieta. dlaczego by nie skoro ona w rownym a czasem nawet wiekszym stopniu zajmuje sie powiekszaniem wspolnego majatku?
   i teraz tylko i wylacznie od was zalezy czy ta sytuacja sie zmieni.
   nauczcie swoich synow zyc tak, aby czynnosci domowe czy zajmowanie sie dzieckiem bylo dla nich czyms naturalnym. moze kiedys wasza synowa pomysli o was z czuloscia i podziekuje za takie wychowanie jej meza. za ulatwienie jej zycia mimo tego, ze wy nie mialyscie tak latwo.
   nauczcie swoje corki by szukaly u mezczyzn pomocy i wsparcia przy tych zwyklych, domowych zajeciach, by nie staraly sie byc idealnymi matkami-polkami-gospodyniami-na-szostke.
   i same zrozumcie, ze jesli na meblach zagosci mily, miekki, miesieczny kurz to swiat nie przestanie sie kreic. i, ze mozecie wreczyc szmatke i 'super psikacz na kurz' mezowi.

   a wy, panowie... zastanowcie sie czy chcielibyscie zeby wasza corka byla wiecznie zmeczona i niezadowolona z zycia z powodu jego ciezaru? a czyjas corka? przeciez to taka sama kobieta. wiec dajcie fajny przyklad swoim synom i nie "wyreczajcie" swoje zony w codziennych obowiazkach tylko zwyczajnie "zrobcie to sami". bo wyreczyc to mozna kogos od czasu do czasu. i to cos musi byc jego obowiazkiem. a my, kobiety, nie mamy obowiazku sprzatac za was... co bedzie jak przestaniemy?

   i tym optymistycznym akcentem koncze te, wbrew pozorom wcale nie feministyczna, notke.